Papillairenlijnen

Competitie op ambtenaarniveau

"Dan mag uw rechterduim op de scanner, en er weer af. Nogmaals erop en er weer af. Nogmaals erop en er weer af."

De ambtenaar begon nu gefronst naar zijn scherm te kijken. "We proberen uw wijsvinger." Erop en er weer af. Erop en er weer af.

Nu werd ongevraagd mijn hand gepakt en assisteerde de ambtenaar mijn vinger. "Erop en er weer af."

Mijn klimtas hing op mijn rug, voor de gelegenheid had ik mijn klimschoenen er even in gedaan. Dit om de reden waarom menig klimmer ze er normaal juist buiten aan heeft hangen. De oranje karabiner pronkte nog wel glimmend aan mijn tas. Ik was benieuwd of de ambtenaar deze subtiele hint zou zien.

Mijn bestemming was Amerika, maar die begon vandaag op het gemeentehuis bij een paspoortaanvraag. Deze duurde iets langer dan het geplande tijdslot dat ervoor gereserveerd stond. De ambtenaar was erg toegewijd, maar dat vergde al zijn aandacht. Oogcontact was verdwenen, net als een gesprek. 

Ik zat in twijfel. Zou ik hem laten weten wat hier gaande was? Tegelijkertijd leek hij daar geen boodschap aan te hebben en had hij maar één doel voor ogen. Aangezien ik daar ook voor kwam, besloot ik mijn mond te houden. Toch was er een soort competitie ontstaan; ik hoopte dat hij er ook aan meedeed.

De laatste tijd ben ik een toegewijd boulderaar en dit voelde als een kroon op mijn inspanningen. Gek eigenlijk, zonder vingerafdruk heb je minder wrijving en presteer je dus in theorie ook minder goed. Ik dwaalde af, merkte ik, en moest mijn focus herpakken.

De ambtenaar was inmiddels doorgegaan naar mijn andere hand. Ik gaf hem nog een strijdlustige blik, maar deze werd niet beantwoord. Ik was aan het verliezen. De ambtenaar kreeg het door, want hij kreeg weer ruimte om na te denken. Hij gaf mij een opgeluchte blik en schoof trots de rekening naar me toe. Of ik contact wilde betalen of per pin.

Ik lachte vriendelijk, maar enigszins ongemakkelijk. Ik feliciteerde hem niet.

Geen overwinning, maar wel een feitje: papillairenlijnen. Kende jij dit woord al? Ik pas sinds het schrijven van dit blog. Daarom sluit ik af met deze woordenboekomschrijving ervan: deze lijnen, die de grip verhogen en poriën bevatten, zijn onveranderlijk en uniek voor elk individu, zelfs bij eeneiige tweelingen, en worden daarom gebruikt voor identificatie via dactyloscopie.

Alweer een moeilijk woord. Die zoek ik later wel op, want ik ben al laat voor mijn boulderafspraak!

Sven

Enthousiast geworden door deze blog? Laat gerust een reactie achter.

De redactie van Climbing Network behoudt zich het recht voor om ongepaste reacties zonder opgaaf van reden te verwijderen.

Foto’s ter illustratie